donderdag 4 augustus 2016

Ondertussen...

Ondertussen is eindelijk de zomer begonnen! En zijn we voor het eerst in jaren weer eens naar het strand gegaan om een dagje niets anders te doen dan met zand spelen en naar de meeuwen en de branding te luisteren.


En we vierden de verjaardag van de mannen. Ze werden 12, een kroonjaar! Hieperdepiep wat een vakantie tot nu toe!


woensdag 29 juni 2016

Een Hollandse zomer

Grijze wolken, heftige hoosbuien en druipende bomen. Het wil maar niet lukken met die zomer dit jaar. En dat terwijl de langste dag alweer voorbij is en de dagen vanaf nu alleen nog maar korter worden.

Maar gelukkig hebben we aardbeien! En pioenrozen! Twee ultieme zomerdingen waar ik hoe dan ook blij van word, desnoods met kaplaarzen en wollen coltrui aan. Jongste dochter is zelfs zo verzot op aardbeien dat ze twee jaar geleden als zomerkoninkje naar het Carnaval wilde.


Je kan zo'n pondje aardbeien natuurlijk netjes over wat bakjes verdelen, maar om het toetje na een moeizaam opgegeten avondmaaltijd van geprakte groentes met een kuiltje jus voor ons wat levendiger te maken, bedacht mijn vader het spelletje "een, twee, drie". Alle aardbeien werden in een grote schaal gegooid die in het midden van de tafel werd gezet. Ieder kreeg een vorkje dat tijdens het spel met de achterkant op tafel moest staan, om de beurt mochten we aftellen en pas bij "drie" mocht je een duik met dat vorkje in de schaal nemen. Uiteraard was er altijd wel iemand die des Monty Pythons na "twee" "vijf" zei met alle dramatische gevolgen van dien. 

Bij extreem dikke aardbeien, ongelijke aantallen en sowieso vanwege de per maaltijd wisselende extra regels ontaarde het toetje meestal in gevaarlijk aardbeiengespetter en in uitzonderlijke gevallen zelfs in bloedende vingers. Dat neemt niet weg dat het een van mijn meest gekoesterde jeugdherinneringen is (naast de variant met doppinda's die mijn vader bedacht om de lange winter zonder aardbeien door te komen en die we "vlootje" noemden - maar daarover wellicht ooit nog eens meer.).


Een stuk eleganter is de taart die maakte om te vieren dat 'meneer de echtgenoot' en ik acht jaar geleden trouwden. Ik viel als een blok voor de combinatie van frisse aardbeien, romige custard en heerlijk zanddeeg. Met Wimbledon zachtjes aan op de achtergrond (het ultieme excuus om een bakje aardbeien met room te eten overigens) bakte ik in een ochtendje deze taart.



Aardbeien en tijm taart

Nodig voor een taart van ongeveer 8 stukken

deeg
125 gr bloem
125 gr amandelmeel
125 gr boter
snufje zout
30 gr poedersuiker
koud water

tijmcustard
200 ml melk
zaadjes van 1 vanillestokje
een paar takjes verse tijm
2 eidooiers
30 gr poedersuiker
150 gr roomkaas

topping
500-600 gr aardbeien
verse tijmblaadjes


Begin met het deeg door alle ingredi├źnten te mengen en met je handen tot een soepele bal te kneden. Wikkel het vervolgens in folie en laat het minimaal een uurtje rusten in de koelkast.

Voor de custard breng je de melk samen met het merg uit het vanillestokje en de tijmtakjes in een pannetje tegen de kook aan. Haal van het vuur en laat de smaken goed intrekken. Verwarm ondertussen de oven voor op 180 C.

Haal het deeg uit de koelkast en druk het voorzichtig in een platte taartvorm met losse bodem (die je uiteraard eerst goed hebt ingevet). De meeste recepten zeggen dat je het deeg ook uit kan rollen maar dat is mij met zanddeeg nog nooit gelukt. Meestal eindig ik bij dergelijke pogingen met een tafel vol plakkerige stukken deeg die ik van-ze-lang-zal-ze-leven nooit meer netjes in de vorm krijg.

Bak de bodem vijftien minuten blind in de oven en daarna nog 10 minuten om bruin te worden. Laat lichtjes afkoelen.

Klop nu de eidooiers en de poedersuiker romig en schenk langzaam bij de warme melk. Haal de takjes tijm uit het mengsel. Breng de custard weer tegen de kook aan en zet het vuur laag. Haal vervolgens van het vuur af en klop de roomkaas er doorheen. Het hele mengsel gaat vervolgens op de taartbodem en die gaat dan weer 15 minuten in de oven.

Minstens 30 minuten laten afkoelen voordat je de in vieren gedeelde aardbeien er netjes opzet.

Het recept heb ik uit The Simple Things maar bleek bij goed lezen van Yvette van Boven te zijn. Zij kan natuurlijk veel beter opschrijven hoe je deze taart echt moet bakken. Het recept staat in haar boek Home Baked, pagina 263.

zondag 17 april 2016

Foto's op zondag

Wat een fijne zondag was het! Wekkerloos wakker worden, jongste zoon die voor iedereen die dat wilde eitjes bakte, een frisse lentewandeling met meneer-de-echtgenoot en dochters en als kers op de taart een vrolijke familieshoot in pittoreske Hollandse omgeving.

Afgelopen week experimenteerde ik bovendien weer eens met mijn fotocamera - wat heerlijk is dat toch. Niet alles werkte zoals ik dacht, maar met de foto's hieronder ben ik erg blij. Mooie week vast!


dinsdag 22 maart 2016

Maandagochtendplaatjes

Gewoon zomaar wat plaatjes die ik gisteren maakte. Het licht was niet bijzonder - maar als je goed kijkt is er altijd wel wat moois te vinden. De lente wordt zachtjes wakker met sprietjes en in pasteltinten.



Ik snoof de frisse lucht op, luisterde naar het gefluit van de voorjaarsvogels en plukte wat dappere, kleine bloempjes om ons huis mee op te kleuren. Wat natuurlijk eigenlijk niet mag - wild plukken - dus bij elke volwassene die ik tegen kwam op mijn pad, was ik bang voor een boze reprimande.

Gelukkig was iedereen vooral met zichzelf bezig (wat ik normaal heel vervelend vind, maar nu dus niet) en nu heb ik dus een klein kopje Hollands lentegeluk op mijn schouw staan.

maandag 22 februari 2016

Een Haags middagje

Hoewel het een enorme logistieke uitdaging is, is het fijn om ook eens met maar een kind op stap te gaan. Gewoon even samen: geen broers of zussen die meekijken, meedenken en er ongevraagd tussendoor komen met opmerkingen, vragen of bijzondere kunstjes of grappen. Afgelopen vrijdag ging ik daarom op pad met jongste dochter, die haar zinnen had gezet op een taartje in Hotel des Indes.


Het was een zonnige dag, de krokussen stonden uitbundig te bloeien op het Voorhout en er was ook nog een mooi plekje op het Des Indes-pluche voor ons vrij. Helaas viel het chique taartje wat tegen. Na drie vorkjes volgde al snel een "mama, ik zit vol" waarna ik het zoete bosbessenmoesje met gelei heb opgegeten ondanks al mijn goede voornemens.

Op 31 december stond ik op de weegschaal want 'dat klopt natuurlijk helemaal niet dat ik een steeds grotere maat kleding moet kopen'. Mega wake-up call: dat klopte helaas heel erg wel. En dus ben ik sinds 1 januari - hoe klassiek - begonnen met gezonder en bovendien de helft minder eten. En drie keer in de week sporten. Ja echt!
En het goede nieuws is dat het echt werkt. Zes kilo minder en ik vind het nog steeds leuk. Enige nadeel is dat ik de best heel lekkere en gezonde recepten die ik maak niet sprankelend genoeg eruit vind zien om te fotograferen. Of de honger heeft de overhand waardoor de oergezonde hapjes helaas ook nooit op de foto komen. Het was dus wat stil op het blog.

Maar terug naar dat Haagse taartje: mierzoet was het, dus ik snapte jongste dochter wel. Dan maar liever wat verantwoorde en minder zoete zaken. De supersnelle bananenbolletjes van Yvette van Boven bijvoorbeeld. Of 'bolletjes'? Het waren meer 'bergjes' in mijn geval, want mooi rond werden ze niet. Maar smakelijk!



Bananenbergjes

Nodig voor ongeveer 20 bergjes
1 eiwit
1 banaan
125 g havervlokken
50 g pistachenoten en pecannoten

De oven moet op 180 graden. En dan aan de slag met het eiwit. Die kan je inderdaad gewoon, zoals Yvette aanraadt, met je hand opkloppen. Het wordt namelijk vrij snel wat het moet wezen: een schuimige witte soep.

Prak dan de banaan door het mengsel en roer er vervolgens de havervlokken door. Yvette gebruikt hier havermout voor. Was hier niet voorhanden, havervlokken daarentegen wel. Even googlen en wat blijkt? Havermout is een berg geknipte havervlokken. Ik merkte dat het wel handig is om hier wat minder van te gebruiken want het wordt al vrij snel een droge, compacte homp.

Tot slot roer je de nootjes erdoor (gehakt of ongehakt, as you like it). Maak bolletjes met een ijsbolschep of vorm met je hand wat bergjes en leg die op een met bakpapier bekleedde bakplaat.

Bak de bergjes in 15 minuten lichtbruin. Super lekker als ze nog een beetje warm zijn maar koud ook een traktatie!



En hoe het vrijdag afliep? Jongste dochter en ik hebben het hele Haagse dagtripjes pakket afgerond: krokussen bewonderd, op de poort van de Ridderzaal geklopt ("hier woont iemand hoor mama want er is een huisnummer"), het torentje van Rutte gezien ("wel klein, eigenlijk. Is dat niet zielig?") en 'het meisje met de parel' gezocht en gevonden in het Mauritshuis. Een magische dag.

maandag 21 december 2015

Oh baby, it's warm outside...

Probeer maar eens in kerstsfeer te komen terwijl je met je zomerjas open langs een koerend duivenpaartje loopt, de zweetparels twinkelend op je voorhoofd. Kansloos! En de Wisteria in mijn stadstuintje heeft ook nog gewoon groene blaadjes.

Dan maar een intensief kerstoffensief ingezet met vazen vol rode besjes en eucalyptus (want die geur!), sinaasappels en cranberry's en om het af te maken 'Last Christmas' van Wham! en 'All I want for Christmas' van Mariah Carey op de repeat-shuffle. Zo, dat begon er al op te lijken. Toen nog iedereen in witte feestoutfit gestoken, versierd met dennengroen en voila, de kerstkaart was ook weer klaar.


Mild gestemd door deze toch nog soepel opgeroepen "kersterigheid" gaf ik mijn kinderen een pak bladerdeeg en wat schattige kerstvormpjes en met een "Jongens, maak maar wat leuke kerstkoekjes" installeerde ik me in mijn leunstoel om het kerstdiner bij elkaar te bladeren in de nieuwe Delicious. 
 

En toen bleek dat het toch nog geen kerst is: hadden de lieverds eerst nog braaf wat sterretjes en boompjes uitgestoken, al gauw waren ze via engeltjes met borsten overgegaan op vrije vormen die weinig tot niets met kerst te maken hebben. Ja, behalve als je met je geliefde de kerst doorbrengt op een berenvel voor de open haard in een verafgelegen berghut.

We hebben ze maar snel opgegeten en toen ben ik overgegaan op het echte werk: een cranberry sinaasappel cheesecake. De cranberry's had ik nog over van de fotoshoot dus de topping was zo gemaakt (gewoon in een pannetje gooien met wat suiker, kaneel, scheutje port en sinaasappelrasp en tot prut koken). 


De bodem heb ik gemaakt door een half pak bastonge koek te verkruimelen en te vermengen met 40 gram gesmolten roomboter. Dit mengsel doe je vervolgens in kleine glaasjes en moet je een beetje aandrukken.

Dan het middelste stuk van de cheesecake: meng 125 gram mascarpone met 45 gram poedersuiker, een flinke scheut ongeklopte slagroom en wat sinaasappelrasp. Klop het op tot de gewenste dikte (ik hou ervan om het ongeveer de consistentie van Griekse yoghurt te laten hebben) en verdeel het over de kruimelbodem. Giet tot slot de inmiddels afgekoelde cranberryjam erover en klaar. Easy peasy kersttoetje!


Om het geheel nog wat meer kerstuitstraling te geven, kan je er net als ik nog wat sinaasappelrasp over strooien. Doet het namelijk ook heel leuk op de foto's van je kerstdiner!


May your days be merry and bright. And may all your christmases be white!

woensdag 18 november 2015

Perspectief

Over ongeveer een jaar word ik veertig - blijkbaar toch een periode in je leven waarop je na gaat denken over wat je bereikt hebt, wat er nog zou moeten gebeuren en waarop een bucketlist ineens helemaal niet stom en platgetreden lijkt. Maar net op het moment dat ik serieus overwoog of ik inderdaad niet eens ergens heel dringend moest gaan eten, bidden of beminnen, gebeurde Parijs. En dat heeft alles in een keer weer in normaal perspectief gezet.
Inderdaad, ik pas niet meer in maat 38, ik heb nog nooit met een vrouw gezoend en het is me tot op heden niet gelukt om zelf verse pasta te maken. Maar jongens, who cares?? Ik heb een vaste baan, een mooi huis met een dak dat niet lekt, een in alle opzichte aantrekkelijke man en als kers op de taart vier gezonde en gelukkige kinderen.


En mijn jeugd was ook al zo juichend gelukkig. De grootste boef was B1 in plaats van Mohammed B. Gevaar was een vrachtwagenchauffeur die rechts afsloeg of zat in de bosjes op je te wachten in een beige regenjas, gewapend met een rolletje Fruitella met aardbeiensmaak en verhalen over een nestje jonge poesjes bij hem thuis. Niet dat ik of mijn vriendjes trouwens ooit echt geconfronteerd werden met deze zaken. Het enige dat een beetje in de buurt kwam, was een licht psychotische man die op gezette tijden bloot in zijn open raam heel hard met zijn platenspeler mee stond te zingen...op vijf hoog. En hij kwam nooit naar beneden, of in ieder geval niet bloot.

Ik vraag me af hoe dat voor mijn kinderen is. Hoe ervaren zij wat er nu in de wereld gebeurt? Wat krijgen zij daar van mee? Het Jeugdjournaal, het internet en de kranten. Het nieuws is overal en ik heb het idee dat ze al veel meer van de wereld snappen dan ik op die leeftijd.

Ik zat daar maandagochtend juist diep over te peinzen terwijl ik mijn dochters naar het zwembad bracht voor hun wekelijkse portie schoolzwemmen, toen er plotseling een droge knal klonk. Met Parijs vers in mijn referentiekader was ik gelijk alert. Dat mijn dochters ondanks alles gelukkig andere zaken aan hun hoofd hebben, bleek toen oudste dochter rustig verder liep en tussen neus en lippen door opmerkte dat er "waarschijnlijk iemand een pepernootje in zijn achterband had".